Inloggen
We spraken de Britse auteur in Asturias om meer te weten te komen over hoe ze lesbische en homoseksuele geschiedenis onderzoekt voor haar werk, de verleiding van fantasy in het Victoriaanse tijdperk, vrouwen tijdens de Tweede Wereldoorlog, en hoe ze het queer leven in het Londen van de jaren twintig opnieuw creëerde.
"Hoi gamers en vrienden, dit is mijn tweede dag bij Celsius 232 in Avilés, Asturië, Spanje, en ik leer hier veel over het creatieve proces dat veel auteurs gebruiken en hun inspiratiebronnen en zo. We hebben al veel over fantasy gepraat, maar dit wordt een beetje anders worden en ik wilde graag met je praten. Heel erg bedankt dat je dat je erbij bent, Sarah. Wat ik leuk vond aan je profiel, en ik denk dat dit interessant kan zijn voor beginnende auteurs, is hoe je je eerste boeken hebt gebaseerd op je promotieonderzoek onderzoek naar de geschiedenis van lesbiennes. Wat kun je me vertellen over dit proces en hoe je je voorbereid voelde en wat je eigenlijk uit dat werk hebt gehaald? Ja, al mijn schrijfwerk komt eigenlijk voort uit een proefschrift dat ik in de jaren negentig heb geschreven, waarin ik keek naar lesbische en homoseksuele historische fictie, of de manier waarop mensen hadden geschreven over het queer-verleden. En als onderdeel daarvan keek ik naar de late Victoriaanse periode, en ik zag heel veel fascinerende dingen gebeuren voor homoseksuele mannen in die tijd. Ik bedoel, het soort kringen rond Oscar Wilde, een soort Londense subculturen, maar wel heel levendig. En ik dacht: toen ik klaar was met mijn scriptie, vroeg ik me deels af of ik iets van die energie en dat soort vertelpotentieel kon gebruiken om een vrouwenverhaal te vertellen, een lesbisch verhaal. Daar komt mijn eerste roman, Tipping the Velvet, dus echt . En ja, alle vaardigheden die ik denk ik had opgedaan tijdens mijn doctoraat, onderzoeksvaardigheden , naar de bibliotheek gaan, dingen bekijken, aantekeningen maken, en dat omzetten in mijn eigen verhaal. Dat zijn absoluut de dingen die ik heb meegenomen in mijn carrière als romanschrijfster. Heb je nog een tip voor auteurs die nu misschien aan hun doctoraat werken? Oh, gewoon doorzetten. Het is een eenzaam proces. Elk soort schrijven is eenzaam. Je staat er meestal alleen voor. Het is gewoon jij en het archief. Maar blijf erin geloven en ga gewoon door. Fantastisch. Je had het over je Victoriaanse tijdperk, zeg maar, en je inspiratie door Oscar Wilde, natuurlijk. Wat kun je me vertellen over deze specifieke setting en de verhalen en de personages die je hierdoor hebt bedacht voor dit heel specifieke project? Nou, ik bedoel, ik keek naar dingen in Londen in de jaren 1880 en 1890, waar er gewoon een bloeiend homoleven gaande was, net onder de oppervlakte van het Victoriaanse leven. Veel daarvan had te maken met mannelijke prostituees. Ik bedoel, veel daarvan, weet je wel, behoorlijk ongezonde levens met bijvoorbeeld prostitutie, mannelijke prostitutie en mannen uit de middenklasse die een soort arbeidersklasse klasse. ‘Men to a Certain Extent’, transgenders, ontdekken wat er was en dat uitdiepen, maar ook wat er juist niet was, was eveneens fascinerend. Als je historicus bent en je hebt de informatie niet, dan is dat frustrerend, maar als je romanschrijver bent, is het eigenlijk een geschenk, want dan kun je je fantasie te gebruiken en, zoals je zegt, de leemtes op te vullen. Wat betreft het gebruik van je verbeelding: heeft de Victoriaanse setting je op de een of andere manier aangemoedigd of verleid om in dat tijdperk meer de fantasierijke kant op te gaan? Nee, eigenlijk niet. Veel auteurs deden dat, toch? Absoluut. Het is echt een vruchtbare periode voor die steampunk en het is gewoon een fantastische springplank geweest, denk ik, voor allerlei fantasyschrijvers. En je kunt wel begrijpen waarom, weet je, het heeft van die, het is precies, het heeft onderwerelden, het heeft de met gas verlichte straten, het heeft van die enorme ontmenselijkende instellingen, de gevangenissen. Nou ja, nou ja. Ja, precies. Het bevat onze stereotypen over Victoriaanse onderdrukking, je weet je, aan de oppervlakte was alles heel preuts, denken we, en dan speelde zich, weet je wel, van alles af onder de oppervlakte. Dus dat zit er allemaal in, wat een geweldig cadeau voor een fantasyschrijver. Maar voor mij, ik denk dat ik, ik bedoel, sommige van mijn boeken zeker heel gothic zijn geweest. Ze hebben geprofiteerd van het gothic-potentieel van een gevangenis of een gekkenhuis, snap je, en daar heb ik veel uit gehaald, maar ik ben nooit echt de kant van de fantasie op. Ik heb het binnen het realisme gehouden. Er zitten wel wat bovennatuurlijke elementen in de boeken tot op zekere hoogte, maar het is vrij realistisch. Oké, spoel 50 jaar vooruit en dan schrijf je boeken over de Tweede Wereldoorlog. Ik ben benieuwd naar de vrouwenrollen in je Tweede Wereldoorlog-reeks. Wat kun je me daarover vertellen? Hoe ben je ze benaderd? Hoe heb je je erin verdiept? En is er een personage waar je persoonlijk erg trots op bent in die tijdperk? Ja, ik bedoel, dat was eigenlijk mijn uitgangspunt om een boek te schrijven dat zich afspeelt in de Tweede Wereldoorlog en net na de Tweede Wereldoorlog, was dat ik al wist dat de oorlog in het Verenigd Koninkrijk paradoxaal genoeg een behoorlijk spannende tijd was geweest voor vrouwen, vooral, denk ik, voor jonge vrouwen die er tegenin gingen om door het land te worden verplaatst, een uniform aan te trekken, weet je wel, en kansen te krijgen die ze nog nooit eerder hadden gehad. En ik wist dat er met het einde van de oorlog, toen dat allemaal wegviel, een soort terugval en teleurstelling bij vrouwen zou kunnen ontstaan. Vrouwen die ineens weer thuis zaten en, je weet je, dat contrast vond ik heel interessant. En ik keek ook naar foto’s van vrouwen in de strijdkrachten of las ik dagboeken over vrouwen in de strijdkrachten en ik zag dat sommige van die vrouwen lesbisch waren. Weet je, er waren ook lesbische dingen gaande. En hoe was dat voor die vrouwen? Daar kwam dus *The Night Watch, mijn vierde boek, vandaan kwam. Ik dacht heel erg na over het leven van die vrouwen. En daarna ging je naar de jaren twintig, als ik het goed heb, met je laatste boek."
"Ja, er zat er nog eentje tussen, *The Little Stranger*, dat eigenlijk mijn meest gotische boek is, eigenlijk, en dat is waarschijnlijk ook de reden waarom ik hier op het festival ben, want het is een spookhuisroman. Ja, dat klinkt logisch. Precies, het is een soort poltergeist- verhaal. Maar ja, daarna ben ik weer een stukje teruggegaan naar de jaren twintig. Ja, ik wilde je wat vragen over de jaren twintig. Daar is niet zo veel over gedocumenteerd in de zin van, je weet wel, historische feiten of documenten die je voor je proefschrift had kunnen gebruiken, bla, bla, bla. Dus als ik het goed heb, heb je gekeken naar de gebeurtenissen, het nieuws en de misdaden die plaatsvonden in die tijd, dus waarom vertel je me niet eens over de verandering in aanpak wat betreft documentatie, en ook dat de leemtes die je moest opvullen anders waren, toch? Ja Absoluut. Ik ging voor het eerst in mijn schrijfcarrière echt naar de jaren ’20, zonder ik veel wist over die tijd, en wat ik ontdekte was dat het allemaal draaide om de high society, waar het ging om van die flappers en zo, en ik dacht: nee, dat is niet het verhaal dat ik wilde vertellen. Ik wilde iets te vertellen dat wat meer, eh, middenklasse of huiselijk was. Toen herinnerde ik me dat er een paar misdaden waren, en misdaden zijn geweldig om je terloopse details te geven over het leven van mensen in het verleden, weet je, mensen in de rechtbank moeten vertellen waar ze waren toen ze dit zagen, wat ze aan het doen waren, dus je krijgt heel veel details over hoe mensen echt leefden en hoe ze hun huizen gebruikten. Dus ik ben echt naar één specifiek proces, de zaak Thompson en Bywaters uit 1922, alleen maar om die info te krijgen."
"Maar het is een rechtszaak waarin een getrouwde vrouw een affaire had met een jongere man, die haar man vermoordde, maar zij werd als medeplichtige voor de rechter gedaagd en werd uiteindelijk opgehangen. En er kwam zoveel in voor over die tijd, weet je, want dit was net na de Eerste Wereldoorlog. Nogmaals, vrouwen hadden veel vrijheden gekregen, en ze hadden daar gewoon daar enorm van geprofiteerd. Ze hadden veel zelfvertrouwen na die Eerste Wereldoorlog. En voor de militairen die terugkwamen, voelden ze zich volgens mij erg bedreigd door dit nieuwe soort vrouw die ze tegenkwamen. En Edith Thompson, die figuur, zij vertegenwoordigde gewoon zo veel van wat gevaarlijk en onstabiel aan het leven in de jaren twintig voelde. Dus ik wilde ik eigenlijk, het boek gaat niet over haar, mijn boek *The Paying Guests*, maar het putte het uit die dynamiek en die angsten om een verhaal te vertellen over een misdaad waarbij twee vrouwen betrokken zijn als een man wordt vermoord. Dus ja, dat was een geval waarbij het onderzoek dat ik deed absoluut heeft geleid tot het boek dat ik heb geschreven. En misschien gaat het meer om de profielen, die heel interessante profielen van vrouwen die je net noemde. Maar was er iets toen je dit aan het vastleggen was in termen van queer of homo-, lesbische verhalen die je uit de jaren ’20 vond en die een soort doordringende invloed op het boek hadden, die je nu nu kunt delen? Nou, ik denk dat de jaren twintig een fascinerende tijd waren voor het queer-leven. Het was een tijd toen vrouwen echt een nieuw zelfvertrouwen hadden. Ze konden gewoon het huis uitgaan en als ze geld hadden, vooral dan, en samen een huishouden konden stichten. Dus je komt wel eens vreemde dingen tegen. Er was een schrijver genaamd Edward Carpenter, een homoseksuele man. Hij kreeg heel veel brieven van mensen die om advies vroegen. En er was een vrouw die zichzelf Frances Wilder noemde. Ik denk dat het rond 1915 was, toen ze hem een brief schreef waarin ze zei dat ze een vrouw was."
"die zich aangetrokken voelde tot andere vrouwen, dat ze op zoek was naar een partner, dat ze vriendinnen had, lesbische vriendinnen die een stel waren, en weet je, ze vraagt eigenlijk gewoon om tips over hoe ze een partner te vinden. Maar het is gewoon dit, het is deze mooie brief, een mooie, eerlijke brief die je een kijkje geeft in het feit dat vrouwen als stel samenwoonden, misschien moesten ze dat wel heel voorzichtig doen. Maar ze deden het wel en ze hadden vriendennetwerken en ze wist precies wat ze wilde. Ze had een gevoel voor haar seksuele identiteit op een manier die heel modern aanvoelt, en toch is dat al meer dan honderd jaar geleden. Heel, heel fascinerend. Dus dat, gewoon haar zelfverzekerde gevoel van zichzelf heeft zeker mijn personage, dat ook Frances heet, in *The Paying Guests* gevormd."
"Ze wordt verliefd op een andere vrouw. Ik bedoel, dat leidt tot nogal dramatische gebeurtenissen, maar ze heeft gewoon heel veel zelfvertrouwen. En tot slot, wat vind je van, je weet wel, de huidige producties, zowel boeken als andere media, bijvoorbeeld, films, en queer-verhalen, lesbische verhalen die we tegenwoordig zien, we zien tegenwoordig, en misschien krijgen we de laatste tijd cultureel gezien wel wat meer tegenwind."
"alsof we een stap terug doen in hoe we deze verhalen accepteren. We hebben de laatste tijd prachtige verhalen gezien, zoals onlangs. Op het Filmfestival van Cannes, een paar maanden geleden, zagen we twee heel indrukwekkende oorlogsfilms met homoseksuele thema’s . En toch lijkt het alsof de huidige maatschappij achteruitgaat als het gaat om het accepteren en waarderen van deze verhalen. Ja, het lijkt wel een beetje heen en weer te gaan, hè?
Er wordt een beetje vooruitgang geboekt en dan word je weer een stukje teruggeslagen. Maar ik denk dat er toch, af en toe geweldige queerfilms verschijnen. Zo hadden we een paar jaar geleden *Portrait of a Lady on Fire, waar ik helemaal weg van was. Er is een tendens dat lesbische personages, vooral op tv, te laten sterven."
"heel wegwerpbaar, wat volgens mij echt veel zegt over onze houding ten opzichte van queer personages. Dat is echt jammer. Dus ik denk dat we meer verhalen nodig hebben met queer mensen in de hoofdrol, en dat komt meestal doordat, je weet wel, queer mensen zelf de films maken en hun eigen verhalen vertellen. We hebben absoluut veel ruimte nodig voor allerlei soorten queer schrijvers en queer filmmakers van allerlei soorten om hun eigen verhalen te vertellen. Wat kunnen we in de nabije toekomst van je verwachten? Niet veel, ben ik bang. Nee, ik was bezig met een boek, een roman. Het was moeilijk vanaf het begin al lastig, dus heb ik het uiteindelijk opgegeven, wat absoluut de juiste beslissing was. Maar dat betekent wel dat ik, ja, voor het eerst in mijn carrière geen roman schrijf, maar iets korter. Ik denk dat het een kort verhaal is. Ik zou het eigenlijk het een kort verhaal noemen, dat een beetje een spookverhaal is. Dus ik kijk gewoon even hoe dat op dit moment naartoe gaat. Ik kijk ernaar uit. Heel erg bedankt voor je tijd, Sarah. Geniet van de show. Bedankt."
